7 hafta 5 gün merhabası

Doktor kontrolünden geldik bugün eşimle. Bebişimiz büyüyor her türlü negatif haberlere rağmen. Beyaz kücücük bir parça bir gözüküyor bir yok oluyordu. Yani kalbinin attığını gördük. Çok farklı duygular. Eşimde heyecanlanmış.Sağolsun bebek haberinden sonra daha bir merhametli daha bir çalışkan oldu :). Benim canım birşey yapmak istemediğinde hemen eşim yapıyor. Tabi bunu kötü niyetle kullanmaya hiç niyetim yok.

Bugünlerde Elhamdilillah çok iyiyim. Sadece mide bulantısı var. Kilom yine aynı . Doktorun tavsiyesi üzerine Elevit protanal kullanıyorum. Birde bugün mide bulantısını geçirsin diye hap verdi.

Nişanımızın üstünden tam bir yıl 2 gün geçti. O gün amcamızın oğlu Ferdi abi evlendi. Düğün telaşı içindeydik o yüzden yazamadım. Hem bebeğin durumunu öğrenelim hemde diğer haberleri vereyim diye bir kaç gün sonra geldim cafeye.

Düğün çok güzeldi. Tabi eşimin amcası ve hanımı dışında. Ne hikmetse bir türlü anlaşamıyoruz.Benim her dediğimi yanlış anlıyorlar. Düğün gününe az zaman kaldı. Daha gelin evi döşenmediydi. Amcamlar yukarıya taşınacaklardı gelin aşağı kata girecek inşaat olunca işi bitmedi. Düğünden birgün öncesine kadar herkesin işi vardı. Merkezde oturan küçük amca geldi. Babannede unutkanlık hastalığı var banyo yaptığı zamanı unutuyor. Konyadan misafirler geldi. Akşama mutlaka görüşürler. Amca babanneme banyo yaptır. üzerine de güzel elbise giyinmesini sağla dedim. Ben bunu söyledim diye alınmış. Ne var bunu söylememde çok mu kötü düşünüyorum. Zaten babanne bizim söylediklerimi dinlemez illa küçük amca söyleyecek. onu dinleyecek.Neyse üzerinde fazla durmayacağım. Ben eşimin onlara gidip gelmesine karışmıyorum. Ama sabrımın bittiğini hissediyorum. Kendilerini naza çekiyorlar. Sanki benden ne farkı varsa.

Bu aralar kardemlede aramız iyi değil. Evime her gelişlerinde bana laf söylüyorlar. Evin işini yapmadığımı, şöyle yapmam gerektiğini vurguluyorlar. Ben de yapmayınca ve seslenmeyince iyice eleştiriyorlar. Artık sabredemiyorum. Onları da anlamaya çalışıyorum. Zaten çok fazla görüşemiyoruz diye seslenmiyorum. Hem kardeşim evlenecek strestedir diye sabredeyim diyorum olmuyor. Ferdi abinin düğün günü 5 dakikada 5 laf sokuşturdular. En sonunda makyaj yaparken elimdeki ruju sinirle yere çarptım. Zaten telaşlıyım. Düğün başladı ben hazır değilim yemek yemedim. Birde laf gelince artık tak dedi canıma. Tabi kardeşim küstü. İçime battı özür diledim. Sabretmem lazımdı. Bebekte olunca birde onun bebeği düşük tehlikesi geçiriyormuş, şunun dış gebeliği varmış falan filan duyunca daha çok korkuyor insan. Allahtan içim çok rahat. Aklım korksa da kalbim kötü düşünceleri unutturuyor.

Daha önce tüberküloz teşhisi konan annanem bugün hastaneden taburcu oldu. Yarın inşallah Levent babamla Dinara gideceğim o zaman durumunu öğrenirim.

Bugünlerde ben böyleyim. Yemek yap(a)mıyorum.Eşim sağolsun o konudada çok yardımcı oluyor. Tabi Seher annemi unutmamak gerek. Elinden geldiğince yemek yolluyor.

Eşim her gün bebeğimizi seviyor. Tv de çocuk programlarına denk gelince bakta bebeğimizde baksın diyor :) Bakışlarında sevgi, merhamet, mutluluk görüyorum. Bu beni daha çok mutlu ediyor.