Bu aralar cadı kız o kadar yoruyor ki akşam 9 da uyumaya başladım :(.

Kucaktan inmiyor ( özellikle benim). Yürümek istiyor. Düşünce yaygarayı basıyor. Gezmeyi çok seviyor. Sokağa çıktık mı neşeden yanına varılmıyor. İlgilenmedik mi inliyor. Beynimizin etini yiyor. Artık sabrım kalmadı. Ne yapacağımı şaşırdım. Bir yandan seviniyorum sağlığı, neşesi yerinde diye.Bir yandan da sabredemeyip bağırıyorum.Bağırdığım için pişman oluyorum. Allah ım bana yardım ettt!!!!